Zondag 14 februari 2010 : 3e dag jungle tocht

Ik ontwaak vroeger dan Bettina. Ik heb dan ook een doel. Ik wil graag het dorpsleven fotograferen bij het eerste licht. Als ik wakker wordt is het haast al licht. Snel kleed ik me aan zonder Bettina wakker te maken. Ik pak me foto camera en ga op weg. Er zijn al best veel mensen op. Het was opnieuw een koude nacht en vele van de mensen zijn in groepjes bijeen om houtvuurtjes. Ik weet een aantal prachtige foto's te maken en geniet van mijn wandeling door het dorp.

Als ik terug kom maak ik Bettina wakker. Sunshine is al op. Hij is bezig met de bereiding van het ontbijt. We krijgen een simpel maar heerlijk ontbijt. Aan tafel legt Sunshine uit wat we vandaag gaan doen. We gaan raften op een bamboevlot. De tocht zal zo'n vier uur duren.

Ik pak me fotospullen waterdicht in. Ik heb een waterproof rugzak gekocht voor deze reis, maar voor de zekerheid doe ik de verschillende objecten nog in aparte diepvries zakken. Alles is stof- en waterdicht. De reis kan wat mij betreft beginnen.

We nemen afscheid van de familie en gaan naar de rivier. Het is een stijle weg naar beneden. Gisteren rende ik hier met Sunshine naar beneden. Maar met de bepakking doe ik het nu een stuk rustiger aan.

Het bamboevlot is wat het woord al zegt. Het is een vlot van lange bamboe palen. Ik schat dat de lengte ongeveer 12 meter is. Het is ongeveerd zo'n 1,5 meter breed. Aan de voorkant van het vlot is een stellage gebouwd. Daarover heen gaan de bagage. Zodoende blijft deze droog. We hebben onze reddingsvesten aan als we op het vlot staan. Sunshine staat als stuurman voorop. Bettina staat in het midden en ik sta achter op. Ik pak de bamboestok in me handen die we gaan gebruiken om te sturen en vaart te maken. Op blote voeten sta ik op het vlot. Nog eventjes onwennig mijn balans zoekend.

We beginnen mee te stromen met de rivier. Het water is nu nog rustig. Deze rivier, die nu nog kalm is, groeit in het regenseizoen uit tot een woeste watermassa. Bij de eerste stroomversnelling is het werken geblazen. Ik luister naar de bevelen van Sunshine. Left, right, hard left...... Het is hard werken, heel hard werken. Maar ik geniet enorm.

Bettina staat in het midden van het vlot. Maar ze helpt niet mee. Ze wil graag gaan zitten. Sunshine belooft haar zo meteen een stoel te maken. Met het kleine fototoestel maakt Bettina foto's van ons en de omgeving.

Bij een bepaalde stroomversnelling wordt Bettina afgezet aan de kant. Sunshine en ik moeten deze stroomversnelling samen nemen. Zonder in het water te vallen lukt het ons er doorheen te komen. Vervolgens pikken we Bettina weer op.

Mijn handen liggen inmiddels open door de natte bamboestok die ik gebruik om de boot te sturen. Het maakt me niet uit. Ik kan er weinig aan doen op dit moment.

We hebben ongeveer twee uur varen achter de rug als we aanleggen bij een dorpje. Hier rusten we eventjes uit en kopen extra water. In de dorpjes wordt haast van je verwacht dat je plaatselijk gemaakte kettingen en andere spullen koopt. Wij hebben er echter geen zin in.

We hebben nog twee uur vlot varen op het programma staan. Ik kijk naar me handen en voel me voeten. Dit is duidelijk iets wat ik niet dagelijks doe. Maar ondanks de ongemakken is het wel op en top genieten. Op deze momenten voel je echt dat je leeft.

We raften nog twee uur, langzaam komen we meer in de bewoonde wereld terecht. Er is meer infrastructuur om ons heen. Bij het dorpje waar we aanleggen laden we alle spullen uit. We lopen naar boven naar het restaurantje aan het water wat uitzicht geeft over de rivier. Daar is ook al onze chaffeur.

Ik ontsmet mijn handen met alcohol. Het is eventjes erg pijnlijk, maar wel noodzakelijk. Er wordt voor ons een lekkere maaltijd bereid. Samen met onze gids genieten we van het eten. Moe maar voldaan kijken we terug op een heerlijke tocht.

De weg terug in de wagen is niet echt plezierig. De weg, welke langs de rivier loopt, zit vol diepe kuilen. We gaan niet harder dan 10/20 km per uur. Uiteindelijk komen we op een verharde weg. Nu gaat de reis naar Down Town Inn een stuk sneller.

Eenmaal aangekomen in Down Town Inn halen we onze koffers op. Ze worden op de wagen geladen en we vertrekken naar ons nieuwe hotel, ongeveer zo'n 5 minuten rijden verder op. We kijken onze ogen uit als we het terrein oprijden van het Chiang Mai plaza. Het hotel ziet er super lux uit. We nemen afscheid van onze gids Sunshine en de chauffeur. We bedanken Sunshine hartelijk voor zijn begeleiding en geven hem een flink fooi.

Dan boeken we ons in in het hotel We zitten op de 11 verdieping. Onze kamer zit aan het einde van de gang. Het is een verademing ten opzichtte van ons eerdere hotel. We slapen in een king-size bed. De kamer heeft uitzicht over Chiang Mai. De avondmarkt is vlak bij.

We douchen en ons opfrissen. Wat een avontuur, echt ongelofelijk. Een echte aanrader voor die mensen die Thailand echt willen beleven en wel van een beetje avontuur houden.

Zaterdag 13 februari 2010 : 2e dag jungle tocht

We hebben redelijk geslapen als we langzaam wakker worden. We kijken elkaar aan. Nog steeds kunnen we niet geloven dat we hier op een bamboe matje liggen. Het is zo koud dat onze adem als dampige wolkjes wordt uitgeadement.

Onze Duitse vrienden hebben een hele slechte nacht achter de rug. Ze waren slecht voorbereid op deze tocht en hebben het zeer koud gehad. En dat wreekt zich duidelijk.

De Duitsers zijn snel onderweg, terwijl wat rustiger aan kunnen doen. Onze gids maakt sticky rijst. (een wat zoetige plakrijst). De plakrijst wordt in een holle bamboe pijp gekookt op het aanwezige houtvuur.

Sunshine, onze gids, kan trouwens van alles maken met het beschikbare bamboehout en zijn lange mes. Bamboe is het belangrijkste bouwmateriaal hier. Bamboe groeit snel en is sterk en flexibel.

We pakken onze spullen in en drinken nog een bakje koffie en thee. Daarna kijken we nog bij een huisje waar met de handmatig het rijst wordt gepeld. Man, vrouw en kind stappen met hun voet op een soort van wip. Aan de andere kant van de wip zit een steen. De steen komt terecht in een grote kom met rijst. Zo wordt de rijst gepeld.

Daarna gaan we weer onderweg naar het volgende dorpje. We doen onze rugzakken, slaapzakken en reddingsvesten om en vertrekken. Sunshine leidt de weg. We trekken weer de jungle in. Het is weer een forse klim.

Het landschap wisselt zich af. Dan weer bomen, dan weer vergezichten, dan weer opgedroogde rijstvelden. Op deze rijstvelden zien we een kudde loslopende ossen. Ze kijken ons aan alsof we hun rust aan het verstoren zijn. Sunshine besluit ze weg te jagen en rent naar ze toe. De kudde stuift uit elkaar. Het is inmiddels best wel warm geworden.

Bettina krijgt snel last van haar voet. Sunshine behandeld haar voet met een smeersel wat nog het meest lijkt op tijgerbalsem. Ze blijft echter last houden. Daarop besluit Sunshine om de route aan te passen. Hij kiest voor een ander dorpje zodat we niet berg op en af moeten.

Daarbij moeten we echter wel door een klein riviertje heen. Zonder natte voeten lukt dit en komen we uit op een opgedroogd rijstveld. Dit veld ligt in het dal, tussen de bergen. We kunnen ons voorstellen hoe hier het rijst wordt geteeld. Er zijn diverse plateaus, met kleine dijkjes. Deze plateaus laten ze in het regenseizoen overvloeien. Het verbouwen van rijst is een intensieve klus voor de lokale bevolking. We gaan zitten langs het riviertje en kijken naar de voorbijvliegende vlinders terwijl we eten van onze sticky rijst.

Vervolgens gaan we weer op weg. Het is inmiddels bloedheet geworden. Zonder de beschutting van de bomen is het op sommige momenten moordend. We wandelen flink door. We volgen daarbij de stroom van het riviertje. Hier en daar zie je een hutje. Deze hutjes worden gebruikt voor beschutting. Daarnaast wordt in sommige van de hutjes geslapen tijdens het seizoen waarin de rijst wordt verbouwd.

De rijstvelden laten we achter ons. We hebben weer de beschutting van de bomen. Inmiddels is er een koel briesje gaan waaien. We steken diverse malen het riviertje over. Vervolgens gaan we weer een berg op. Het uitzicht is mooi.

Op een gegeven moment zien we dat er bananenbomen zijn gepland. We komen langzamerhand weer in bewoond gebied. In de verte horen we hanen kraaien. Het is nog een forse klim, maar we weten dat we haast op de plaats van bestemming zijn.

Uiteindelijk belanden we aan de rand van het dorpje. Sunshine leidt ons naar het huis waar we zullen overnachten. Het is een groter huis naar het vorige. We worden welkom geheten door een familie. Vader, moedere en zoontje wonen in dit huis.

We doen onze schoenen onder aan de trap uit en lopen naar boven. Daar staat een grote picknick tafel. Aan de linkerkant is de kamer waar we slapen. Aan de rechterkant is de keuken. We zijn blij verrast met het feit dat onze slaapplaats haast lijkt op een echt bed. Het is comfortabel. We maken geen gebruik van het muskietennet wat daar ligt, maar zorgen dat we onze eigen net gebruiken. We maken onze slaapplaats in orde.

Sunshine bereidt voor ons een heerlijke lunch. We genieten van het lekkere eten en het uitzicht over het dorp. Het voelt hier vredig. Na het eten probeert de lokale bevolking ons nog wat souvenirs te verkopen.

We gaan in de middag op een olifant rijden. Sunshine sprint weg naar de plek waar de olifanten opstapplaats is. De jongen begeleidt ons naar de plek. Het is nog een aardig eindje lopen, dwars door het dorp.

Eenmaal daar aangekomen moeten we wachten. Op een gegeven moment horen we in de verte een soort van koebellen. De olifanten gaan er dus echt komen. Bettina zit bij de olifanten opstapplaats. Dat is een verhoogde stellage. Op deze manier kan je makkelijker de olifant bestijgen. Het stikt er overigens van de muggen.

Dan komen de olifanten. Het zijn grote imposante beesten. De olifanten stappen bij de opstapplaats. Daar stappen verschillende andere toeristen af. Vervolgens stappen wij op. Het is nog een hele toer om op zo’n beest te komen. Maar uiteindelijk zitten we in een niet al te comfortabel stoeltje. De jongen is op de kop van de olifant geklommen. Zijn benen zitten om de nek. Zijn knieën achter de oren van de olifant. Hij heeft totaal geen angst. In tegenstelling tot ons.

De olifant zet zich in beweging. Het gaat veel sneller dan we verwachten. Bij het afdalen denken we haast van de olifant af te vallen. Het bankje waarop we zitten heeft weinig houvast. Toch is het een ware belevenis. We dalen af naar de rivier. Onze grote olifant loopt door de rivierbedding. Het is een prachtig gezicht en een te gekke belevenis. We hebben eventjes het idee dat onze begeleider de controle over de olifant dreigt te verliezen. Maar het beest sjokt door het water.

Na een best wel lange tijd verlaat de olifant de rivier en gaan we weer naar boven. We zien dat we aangekomen zijn bij ons dorp. De olifant loopt door het dorp heen. Vele mensen maken opmerkingen over het jongetje dat op de kop van de olifant zit. We worden uiteindelijk netjes afgezet bij het huis waar we in verblijven. Het huis is hoog genoeg en we kunnen makkelijk afstappen.

Vol ontzag zien we onze olifant nog wat fruit nemen uit onze handen. Vervolgens stap hij samen met zijn begeleider weg. Ze zetten er flink de vaart in en al snel zijn ze uit het zicht verdwenen.

Ik heb net me schoenen uitgedaan als Sunshine me uitlegt dat er een os is vast komen te zetten bij de riverbedding en dat deze is geslacht. Ze zijn bezig het beest in stukken te snijden. Hij nodigt me uit om te gaan kijken. Samen rennen we richting de rivier. We moeten de rivier per voet oversteken. Ik trek met schoen en sokken uit en waad door de rivier. De keien op de rivierbedding zijn scherp en hard. Voorzichtig en langzaam steek ik de rivier over. Aan de overkant trek ik snel weer me schoenen aan en sprint ik weg. We komen aan bij de plek. Er is nog maar weinig over het beest. Alleen zijn kop en de huid. Vol bewondering kijk ik naar het gebeuren. Sunshine legt uit dat bijna alles wordt gebruikt. Wat niet gebruikt wordt, wordt te plekken verbrand. Dit is als een soort van offer.

Het verse vlees wordt verdeeld over de families. Een gedeelte wordt direct opgegeten. Een ander gedeelte zal gedroogd en gerookt worden. Niets gaat hier verloren. Vanavond is het feest bij deze familie.

Het begint avond te worden als Bettina een massage krijgt aangeboden van de oma van het gezin. Het is een oude rimpelige vrouw met jaren ervaring in het geven van massages. Dat is dan ook wel te merken en Bettina geniet van het massage.

Onderwijl zijn Sunshine en ik bezig met het voorbereiden van het eten. Onderwijl praten we met elkaar over het leven in deze dorpjes. Sunshine is zelf ook opgegroeid in een van deze dorpen. Hij weet alles van het leven hier.

Op het moment dat we ongeveer klaar zijn met de voorbereidingen voor het eten, komt de familie van dit huis ook aanschuiven. Er is vis, vlees, groenten en rijst. We zitten op de grond rond het eten. We eten en spreken met elkaar. Het is een unieke ervaring.

Bettina en ik zitten nog eventjes bij de tafel en kijken uit over het dorp. Samen doorlopen we dag nog eventjes terwijl we uitkijken over de vage contouren van het dorp bij nacht en de sterrenhemel daarboven.

Dan gaan we naar bed. We slapen heerlijk op ons super comfortabele bed. Morgen gaan we raften op een bamboevlot.